* برانکارد رو که هل دادند تو اورژانس پشت استیشن داشتم order می نوشتم.خودکار رو پرت کردم زمین و دویدم تو فوریتها،همه دویدن…بدنش سفید بود و لبهاش کبود،دستهاش چروک شده بود از آب…یخ کرده بود… نبض نداشت،نفس نداشت…گفتم چقدر تو آب بوده؟ گفتن هیچی نداره…آمبو زدم ماساژ دادم،گفتم لوله… گفتن تمومه…گفتم آب سرده…جوونه…شاید… داد زدم چقدر تو آب بوده؟ گفتم ساکشن،مانیتور…اپی نفرین…ماساژ دادم…هیچی نداره…پاشو…پاشووو…ماساژ دادم…باهاش حرف زدم…لبهاش نیمه باز بود و آروم مثل یه فرشته خوابیده بود…باهاش حرف زدم و قلبش رو فشار دادم…گفتن بسه…گفتم بس نیست،آب سرد بوده…می خواستم پاشه،می خواستم پاشه!!هیچی نمی دیدم جز اون ماهی بلوری که آروم روی تخت خوابیده بود و با هر فشار من لبهاش باز و بسته می شد…می خواستم بلند بشه و چشمهاش رو باز کنه…گفتم آب سرد بود مگه نه؟هنوز شانسی هست…ماساژ دادم و با چشمهام التماسش کردم…بیدار شو ماهی…دستهام دیگه سِر شده بود،توی سینه م یه چیزداغی تیر می کشید،داغ شده بودم،داغ ِ داغ ِ داغ…زمزمه کردم بیدار شو ماهی…

باورم نشد تا وقتی گفتن دو ساعت زیر آب بوده، تا وقتی گفتن غواصها سه بارغوص رفته ن تا کشیده نش بالا…دو ساعتی که دیگه کاری از معجزه ی سردی ِ آب هم برنمیاد…رفتم عقب،گفتم بسه…رفتم عقب تا پشتم رسید به سردی ِ دیوار اتاق…همونجا تکیه دادم و نگاه کردم جدا شدن ِ آروم آروم ِ لوله ها و سیمها رو …چشم دوختم به رد ِ باریک آبی که راه گرفته بود از میون لبهای نیمه باز…رشته های خیس مو روی پیشانی…چقــــــــــــــدر آروم خوابیده بود

آب ِ بی رحم…

پشت استیشن ایستاده بودم و مات نگاه می کردم اونهمه شکوه و زیبایی جوانی رو که لای پارچه های سفید مدفون شد

از اولش هم بیهوده بود…دلم شکست

روی برگه حوادث نوشتم dead in arrival

اسمش بهزاد بود

.

.

.

* گفتم چی شده؟ گفتن غرق شده…خدا میدونه چی بهم گذشت،نفسم گرفت،باز داغ شدم…

نفس می کشید،خرخر میکرد،نبضش تند میزد.گفتم air way و ساکشن بیارین.دهنش رو باز کردم با دست، آب زد بیرون،خوابوندمش به پهلو،باز آب زد بیرون،سرتا پام خیس شده بود،سنگین بود و لیز از توی دستهام سر می خورد.به دوستش گفتم بیا کمک،دستش رو بگیر الان رگش در میاد.یه نفس بلند کشید و یه عالمه استفراغ کرد روی دستم. air wayرو زدم تو و ساکشن رو فرستادم پایین…دوستش میلرزید،داشت از ترس می مرد…چقدر موند تو آب؟ زیاد نموند،حالش خوب نبود خودش رو پرت کرد تو آب،زود آوردیمش بیرون…دوباره بالا آورد رو من و شروع کرد به لرزیدن… مست بود رفت تو آب…اون اکسیژن رو باز کن تا ته…می لرزید…چقدر خورده؟ خیلی،خیلی زیاد…می لرزید…گفتم این داره تشنج می کنه،اونقدری هایپوکسی نکشیده،مال الکله،قند …ویال گلوکز که free رفت تشنجش تموم شد،سطح هوشیاریش اومد بالا،یه بار دیگه استفراغ کرد رو من،دو دفعه رگهاش رو در آورد،بعدم شروع کرد به داد زدن

زنده موندنش آرومم نکرد…

بعد از بهزاد با هر مریض غرق شده داغ شدم،نفسم گرفت،زنده موندن هیچکدومشون هم آرومم نکرد…

 اون تقلای بیهوده و اونهمه امیدی که مُرد هیچوقت از یادم نمیره

 یادت باشه

 برای همه ی آدمهای دور و برت در بهترین حالت در درجه ی دوم اهمیت قرار داری

پیش از اینت بیش از این اندیشه ی عشاق بود    …

.

.

.

(و به خاطر بیاور) زمانی را که موسی برای قوم خویش طلب آب کرد. به او امر کردیم عصایت را بر سنگ بکوب. ناگاه دوازده چشمه از آن جوشید. . . (بقره-60)

حکایت من، حکایت آن سنگ است مهتاب! درست زیر گنبد مسجد شاه (تو بخوان امام). . . با ابعاد مربعی یک وجب در یک وجب، سالهاست لگد می‌خورد، که انعکاس لگد خوردنش بپیچد در مینای مسحور کننده‌ی گنبد. حکایت آن سنگ که سالهاست لگد خوردنش بهانه‌ایست که شکوه و اعجاب گنبد آبی را به خاطر مسافران بنشاند. حتی بی آنکه لحظه ای به عمد یا به سهو، بر آن نگاه کنند. . .

Enkratic

این لنج هم اینجا با من بزرگ شد

قوی شد و بالاخره روی پاش ایستاد

الانم آماده س که بره دریا

منم…

خوبم اما دلم هیچوقت اینقدر هوای بودن ِ کسی را نکرده بود…کسی که نیست،کسی که هیچوقت نبوده است…خوبم اما از شما چه پنهان گاهی فکر می کنم” تنهایی” خوش نمی گذرد…نه که خوش نباشم، نه …ولی گاهی …فکر می کنم چه فرصتهایی بود که رفت برای دوتایی نفس کشیدن توی غروب شرجی ی این سرزمین دور…که چه همه قایق میشد سوار شد زیر نور ماه…فکر میکنم به دراز کشیدن روی ماسه های گرم در پناه شانه هایی آرام…

…خوشم…که قدم میزنم روی ساحل نرم با هجوم گاه به گاه بوسه ی موج…

و فکر می کنم شاید هم روزی دلم تنگ بشود برای خود ِ تنهایی هایم

آخرین ماهه

با وجود طولانی بودن و شیفتهای فشرده، این آخرین بودن عجیب دلگرمم میکنه

طرحم تموم میشه،با تمام سختی هاش،شیرینی هاش،تجربه هاش

می خوام خوب تمومش کنم همونقدر که خوب شروع شد برام

می خوام این ماه یه عااالمه خاطره شیرین برای خودم بسازم

یه عااااالمه…

آقای توی اخبار میگه: هواپیما تا 2010 اجازه ی پرواز داشته!

آقای توی اخبار میگه:کشور سازنده ی هواپیما،اتحاد جماهیر …جمله ش رو اصلاح میکنه…

آخی! اتحاد جماهیر شوروی… یادش به خیر… کشور سازنده خیلی وقته مرحوم شده… عاشقش بودم،همه ش به خاطر اشترلیتز

اون موقعا فکر می کردم خیلی کشور تو جهان هست که قراره از هم فروبپاشه! فکر میکردم به ترتیب بزرگیه…منتظر بودم ببینم چین چند تا میشه

فکر می کردم تو همه ی شهرهای دنیا یه دیوار هست که قراره یه روزی مردم  بشکننش،یادمه یه بار پرسیدم “دیوار تهران” کجاست؟

یادمه اون موقعا که کف خونه هامون فرش قرمز مینداختیم هال خونه مون آفتابگیر نبود،همه ش یه فضای کم نوری تو ذهنمه…یادمه با دختر خاله م تلویزیون نگاه میکردیم…یه عالمه خون نشون میداد…اون میگفت ای ی ی ی ،دیگه نمی خوام جراح قلب بشم!  یادمه،لکه های بزرگ قرمز روی پارچه های خیلی سفید…من چرا دلم خواست دکتر بشم؟…همون روزا بود که فکر می کردم جزو مراسم حج هر سال اینه که یه عده ای شعار بدن هر سال یه عده ای کتکشون بزنن هر سال یه عده ای بمیرن…هاااا دکتر ارنست! حتما اون روزا فکر میکردم دکترا بلدن چه جوری خونه درختی بسازن!

یادمه اون موقعا شبها تو همون هال ِ رختخواب پهن میکردیم و می خوابیدیم،هر چهار تامون کنار هم،که اگه نصف شب بمبارون شد زود بدویم بریم تو زیرزمین

یادمه یه بار تو همون هال ِ تلویزیون یه آقایی رو نشون میداد با عمامه و ریش سیاه،اسم آقاهه رو که گفت من و داداشم کلی خندیدیم،خیلی خنده دار بود آخه! دو تایی بالا پایین میپریدیم و داد میزدیم: آقای خامه ای آقای خامه ای…مامان میگفت هیسسسسس صداتون میره بیرون! ما می خندیدیم و بلندتر داد میزدیم…یادمه موهام بلند شده بود،وقتی بالا و پایین می پریدم میرفت تو چشمم

یادمه اون شبها خیلی خواب نیک و نیکو و چهار دست رو میدیدم،وسط یه دشت پر از گلهای ریز ریز…نمی دونم چرا فکر می کردم قراره تا آخر عمرم هر شب خواب دشت گل ببینم

.

دلم برای خواب دیدن تنگ شده

خیلی وقته خواب پرواز ندیده م

انگار اصلا خیلی وقته نخوابیده م

.

حالم؟…

.

جهنم بعضی آدمها اینه که تا ابد توی جهلشون بمونن

.

یک سال از طرحم گذشت

و من فقط یک ماه کارانه گرفته م!

 اگر قرار بود من خرج زن و بچه بدم که تا حالا همه از گشنگی مرده بودیم!